บางทีชีวิตคนเราก็เหมือนกับดอกไม้ในสวนนะลูกเอ๊ย กว่าจะผลิบานให้ใครต่อใครได้ชื่นชม ก็ต้องผ่านทั้งแดดลมฝน ผ่านการบ่มเพาะ และบางครั้ง...ก็ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างที่มิอาจคาดคิด ฉันเองก็เคยมีฝันอันยิ่งใหญ่ อยากจะ สร้างแบรนด์เครื่องสำอาง ให้ผู้หญิงทุกคนได้สัมผัสกับความงามอันเลอค่า แต่ใครจะรู้เล่า ว่าความงามที่ตามหา อาจซ่อนเร้นเงาอดีตอันน่าสะพรึงกลัวไว้เบื้องหลัง
จุดกำเนิดแห่งความใฝ่ฝัน
ย้อนไปเมื่อหลายสิบปีก่อน ในวัยสาวอันบริสุทธิ์ของฉัน ความปรารถนาที่จะ สร้างแบรนด์เครื่องสำอาง ของตัวเองนั้นแรงกล้าเหลือเกิน ฉันหลงใหลในพืชพรรณธรรมชาติ น้ำมันหอมระเหย และตำรับยาโบราณที่เล่าขานกันมา พยายามศึกษา ค้นคว้า ผสมผสาน จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันได้พบกับตำราเก่าแก่เล่มหนึ่งในห้องสมุดร้างของบ้านตระกูลเก่าแก่ที่เขาเล่าลือกัน ตำรานั้นเลือนรางด้วยกาลเวลา แต่ใจความหนึ่งในนั้นกลับสะกดใจฉันไว้ "มวลสารจากบุปผาพราย ผสานเลือดจันทร์เพ็ญ ยามแสงแรกจับต้องผิว..." อ่านแล้วก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แต่ด้วยความมุ่งมั่นในฝัน ฉันกลับมองข้ามความรู้สึกนั้นไปเสียสนิท
ม่านบุปผาอาถรรพ์
ฉันเริ่มทดลองตามตำรานั้นอย่างลับๆ ในคืนเดือนเพ็ญ ความสำเร็จของการ สร้างแบรนด์เครื่องสำอาง ของฉันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมอันเย้ายวนและสัมผัสอันนุ่มนวลของผลิตภัณฑ์ดึงดูดใจผู้คนได้อย่างน่าอัศจรรย์ ลูกค้าต่างกล่าวขวัญถึงความงามที่เปล่งปลั่งขึ้นผิดหูผิดตา แต่แล้วเสียงกระซิบก็เริ่มดังขึ้น ... เสียงกระซิบที่ไม่มีที่มาที่ไป บางครั้งฉันก็ได้ยินในยามค่ำคืนราวกับมีใครมานั่งอยู่ข้างๆ บางคนเล่าว่าใช้เครื่องสำอางของฉันแล้วฝันเห็นหญิงสาวสวมชุดไทยโบราณ ใบหน้าเศร้าสร้อย คล้ายจะร้องขออะไรบางอย่าง
ตอนแรกฉันก็คิดว่าเป็นเพียงคำร่ำลือ หรืออาจเป็นเพราะผลิตภัณฑ์ของฉันมีกลิ่นหอมผ่อนคลายเกินไปจนทำให้เคลิบเคลิ้ม แต่เสียงกระซิบนั้นเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แค่เสียง แต่เป็นความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจทุกครั้งที่ฉันสัมผัสกับวัตถุดิบ "บุปผาพราย" ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ฉันเก็บมาจากริมน้ำในคืนเดือนดับ... ฉันเริ่มสัมผัสได้ว่า ความงามที่ฉันมอบให้นั้น มันไม่ได้มาจากแค่ดอกไม้และสมุนไพร แต่มันเหมือนมีวิญญาณบางอย่างเข้ามาอยู่ในนั้น
เงาสะท้อนจากอดีต
ด้วยความรู้สึกที่กระสับกระส่าย ฉันจึงกลับไปค้นคว้าเกี่ยวกับตำราเล่มนั้นอีกครั้ง และสิ่งที่พบก็ทำให้หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น ตำนานของ "บุปผาพราย" ไม่ใช่แค่ดอกไม้ธรรมดา แต่มันคือดอกไม้ที่ขึ้นอยู่บนหลุมศพของหญิงสาวผู้ถูกทอดทิ้งในคืนวันแต่งงาน เธอเฝ้ารอชายคนรักจนสิ้นใจตายริมน้ำนั่นเอง เธอโศกเศร้าเสียใจจนวิญญาณยังคงวนเวียนอยู่ การที่ฉันนำบุปผานั้นมา สร้างแบรนด์เครื่องสำอาง ก็เท่ากับว่าฉันได้นำวิญญาณอันเศร้าสร้อยของเธอมาผูกไว้กับความงามที่จอมปลอมนี้
ความงามที่ได้มานั้น...จึงไม่ใช่ความงามบริสุทธิ์อย่างที่ฉันเคยฝันไว้ แต่เป็นความงามที่ต้องแลกมาด้วยความทุกข์ระทมของวิญญาณดวงหนึ่ง ทุกครั้งที่ใครได้ใช้ผลิตภัณฑ์ ก็เหมือนกับได้แบ่งปันความเศร้าของเธอนั้นไปด้วย ฉันพยายามทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เธอ แต่เสียงกระซิบนั้นไม่เคยจางหายไป มันกลายเป็นรอยแผลในใจฉัน ว่าความทะเยอทะยานของเรานั้น อาจนำพาสิ่งที่ไม่คาดคิดมาสู่ชีวิตได้เสมอ
บทสรุป: ความงามที่แท้จริง
ลูกเอ๊ย... บทเรียนนี้สอนฉันว่า การ สร้างแบรนด์เครื่องสำอาง หรือทำสิ่งใดก็ตามแต่ในชีวิต เราควรพิจารณาให้รอบคอบถึงที่มาที่ไป และผลกระทบที่อาจตามมา ความงามที่แท้จริงนั้น ไม่ได้มาจากแค่เปลือกนอกที่ถูกแต่งเติม แต่มาจากความบริสุทธิ์จากภายใน จิตใจที่เมตตา และการเคารพต่อทุกสิ่งรอบตัว สิ่งใดที่ได้มาโดยไม่ถูกต้อง ไม่ว่าเราจะพยายามกลบเกลื่อนเพียงใด สุดท้ายแล้ว เสียงกระซิบจากอดีตก็จะตามหลอกหลอนเราไปตลอดกาล เหมือนกับรอยแผลที่ยังคงอยู่ใต้ผิวหนังที่เหี่ยวย่นของฉันนี่แหละ... เป็นความงามที่น่าเศร้าเหลือเกิน.
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น